باور 

 

نورمن کازنز در کتاب شگفت انگیزش با عنوان «تشریح یک بیماری» داستان آموزنده‌ای دربارة پابلوکاسالز، یکی از بزرگترین موسیقیدانان قرن بیستم، داستانی آورده است در مورد باور و تجدید حیات، که همة ما می‌توانیم از آن مطلبی را بیاموزیم:

 

 

 

 

کازنز از ملاقاتش، که با کاسالز، نوازندة بزرگ، کمی قبل از تولد نود سالگی‌اش داشت می‌نویسد. او می‌نویسد که وقتی می‌بیند آن پیرمرد روز تازه‌ای را با آن فلاکت آغاز کرده، سخت ناراحت می‌شود. از داشتن ضعف و آرتورز به حدی ناتوان شده بود که نمی‌توانست به تنهایی لباسش را بپوشد. ریه‌اش به حدی ناراحت بود که به سختی نفس می‌کشید. هنگام راه رفتن  پایش را روی زمین می‌کشید و نمی‌توانست سرش را صاف نگه دارد. دست‌هایش متورم و انگشتانش خشک شده بود. قیافة پیرمردی خسته و ناتوان را داشت.

 

 

 

 

قبل از خوردن صبحانه، به سمت پیانو، یکی از بی‌شمار سازهایی که در آن تبحّر داشت، می‌رود.  با سختی، خودش را بر روی چهار پایة پیانو جای می‌دهد؛ و انگشتان متورم و خشکیده‌اش را روی کلیدهای پیانو قرار می‌دهد.

 

 

 

 و آن‌گاه معجزه‌ای رخ می‌دهد. کاسالز بلافاصله در مقابل دیدگان کازنز دگرگون می‌شود. روحیة نیرومندی به خود می‌گیرد و با این کار چنان وضعیت جسمی‌اش تغییر می‌کند و چنان مشغول نواختن می‌شود که فقط از عهدة نوازنده‌ای پرتوان، قدرتمند و پرانرژی ساخته است. کازنز این طور تعریف می‌کند و می‌نویسد: «انگشتانش به آرامی باز شد و همانند غنچه‌های گلی که خود را به سوی نور آفتاب می‌کشند، به طرف کلیدهای پیانو رفت. قامتش راست شد. به نظر می‌رسید راحت‌تر نفس می‌کشد.»

 

در واقع فکر نواختن پیانو روحیه‌اش را به کلی دگرگون ساخت و جسمش همراهی‌اش کرد. کاسالز با ظرافت و کنترلی زیاد ابتدا یکی از آهنگ‌های باخ را نواخت. سپس یکی از کنسرت‌های برامس را اجرا کرد. به نظر می‌آمد انگشتانش روی کلیدها با یکدیگر مسابقه می‌دهند.

کازنز می‌نویسد: «به نظر می‌آمد تمام وجودش در موسیقی ادغام شده است. دیگر بدنش حالت خشک و مچاله شده نداشت. کاملاً نرم و باوقار بود و دیگر، اثری از آرتورز در او دیده نمی‌شد.»

 

هنگامی که از کنار پیانو دور می‌شد، کاملاً با شخصی که به طرف آن می‌رفت و می‌خواست بنوازد، تفاوت داشت. به نظر صاف‌تر و بلندتر می‌آمد؛ وقتی راه می‌رفت پایش را روی زمین نمی‌کشید. بلافاصله به طرف میز رفت، صبحانة مفصلی خورد و بعد بیرون رفت تا کنار ساحل قدم بزند.

  

 

نتیجه آنکه، باور عبارتست از هر گونه اصل راهنما، حکم، یقین یا اشتیاقی که بتواند به زندگی معنا و جهت ببخشد.

 

 

  

 

 

موفق باشید * امیررضا آرمیون